Walka o komputer

Rok czasu zbieralismy z bartem grosz do grosze i w koncu przyszedl ten czas, ze udalo nam sie uzbierac taka kwote pieniedzy, która pozwalala nam na kupno jakiegos malego uzywanego komputera. Nie przeszkadzalo nam to, ze mial byc uzywany, lub nie wygladal jak te najnowsze modele ze sklepu. Wielkim sukcesem bylo to, ze byl nasz wlasny. I nie musielismy ustepowac miejsca nikomu innemu. Mielismy tylko nadzieje, ze nasza mama pozostanie w biernym stosunku do elektroniki. Jeszcze tego by nam brakowalo, zeby mama przsiadywala na jakis stronach dla pan domu. Ale na to na szczescie sie nie zapowiadalo. Mama jest totalnym fanem czasopism i ksiazek. A dla urozmaicenia wolnego czasu woli sobie poogladac telewizje. Komputer nie robi na niej zadnego znaczenia. Po roku wiec mielismy nasz komputer tylko dla siebie. Nie stanowilo dla nas zadnego problemu ustalenie kolejnosci i czasu uzytkowania. Wszystko bylo lepsze od systuacji, która miala miejsce do tej pory. Teraz jednak wiemy, ze nie dorosli nie musza zawsze podazac sladami postepu.

Dzielnie walczylismy z checia zakupu nowych gadzetów, drozdzówki na drugie sniadanie, albo innych drobiazgów. Kazda zlotówka sie liczyla i zblizala nas do celu. Nie dostawalismy regularnie kieszonkowego, wiec ciezko bylo jakos sensownie zaplanowac sobie wydatki i przychody. Nidgy nie wiedzielismy kiedy dostaniemy jakies pieniadze i jak szybko uda nam sie na nowy komputer nazbierac. Nie poddawalismy sie jednak, bo sytuacja stawala sie coraz bardziej dramatyczna. Tata juz nie tylko spedzal kazda wolna chwile, grajac w gry strategiczne. Postanowil znalesc w internecie auto za granica. Nasz tata jest osoba strasznie niezdecydowana, nieufna i zmieniajaca zdanie. Do komputera nie mógl sie juz dopchac kompletnie nikt. Od samego poludnia do póznej nocy komputer byl oblegany przez naszego tate. Najpierw porcja granatów, a potem wszystkie zagraniczne gieldy samochodowe. I tak dzien w dzien. Nasza motywacja ciagle rosla i z czasem juz nie mielismy problemu z rezygnacja z ciastka, albo innej drobnostki.

Juz od samego rana kazdy z nas próbowal dopchac sie do komputera. Musielismy bacznie obserwowac, czy komputer jest wolny. Nasz tata bowiem stal sie jednym wielkim maniakiem komputerowym. Pitrafil przez trzy dni siedziec przy komputerze obmyslajac strategie jak pokonac wrogów i wprowadzajac je w wirtualne zycie. Obojetnie czy misja zakonczyla sie powodzeniem, czy totalna kleska. Tata nie dawal za wygrana i walczyl dalej przez kolejne dni. Wtedy juz wiedzielismy, ze nie potrzebnie wtajemniczalismy naszego tate w tajniki obslugi komputera. Teraz pozostalo nam tylko jedno wyjscie. Zbierac grosz do grosza i kupic sobie za wlasne pieniadze nasz wlasny komputer, który bedzie tylko dla nas. Oczywiscie po odrobieniu lekcji i wypelnieniu innych obowiazków domowychnie musielibysmy sie martwic o to, ze komputer jest zajety. Jednoglosnie postanowilismy z bratem zbierac wszystkie nasze oszczednosci i zakupic sobie komputer. Ale niestety zapowiadalo sie dlugie czekanie i masa wyrzeczen oraz kompromisów.